Μια χρονιά φεύγει, μια χρονιά έρχεται κι εμείς και πάλι εδώ. Είναι όντως έτσι;
Ο προσωπικός απολογισμός κάθε ανθρώπου, δεν είναι πράγμα απλό. Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο αποχαιρετισμός της προηγούμενης χρονιάς και το καλωσόρισμα της νέας. Στην ουσία πρόκειται για τη βαθιά θέλησή μας να αποχαιρετήσουμε το παλιό κομμάτι του εαυτού μας και να γνέψουμε καταφατικά στο νέο, που τόσο πολύ επιθυμούμε... Είναι δυνατόν λοιπόν να μένουμε ίδιοι; Κι αν όχι, τότε αλήθεια ποιον καινούριο εαυτό υποδεχόμαστε;
Η αλλαγή του χρόνου είναι μια ψευδαίσθηση/Η πραγματική έννοια της αλλαγής
Η αλήθεια είναι πως η σύνδεση της αλλαγής του χρόνου με την αλλαγή του εαυτού μας είναι μια ψευδαίσθηση. Ο χρόνος είναι πάντα εκεί, κάνει το πέρασμά του και φεύγει. Η αλλαγή όμως είναι πάντα εδώ, όπως κι εμείς. Αντιμέτωποι λοιπόν με τον εαυτό μας, όπως πάντα στη ζωή, καλούμαστε έστω και για μια φορά το χρόνο, να σκεφτούμε τη ζωή μας...Καλούμαστε να αφήσουμε πίσω κάτι, να κατακτήσουμε κάτι άλλο, κι ενδεχομένως να γίνουμε κάτι άλλο.
Είναι ανάγκη να διευκρινίσουμε το εξής. Η αλλαγή δεν μπορεί ποτέ να είναι στάσιμη από τη φύση της. Η έννοια της αλλαγής όμως είναι κάτι σταθερό και κάτι δεδομένο. Με λίγα λόγια η αλλαγή είναι πάντα εδώ όπως προείπαμε και υπάρχει, είτε εμείς αποφασίσουμε να την ακολουθήσουμε και να αλλάξουμε είτε όχι. Η ζωή κατά ακολουθία πάντοτε θα αλλάζει, ακόμη κι αν εμείς αποφασίσουμε να μείνουμε στάσιμοι. Ποιο είναι το κλειδί όμως που κάνει τη διαφορά; Ποια είναι εκείνη η λέξη που δημιουργεί την αρμονία μεταξύ αλλαγής και στασιμότητας; Ποιος ή τι καθορίζει την αλλαγή ή τη στασιμότητα;
Το κλειδί της αλλαγής, η επιλογή
Η απάντηση σε τούτο το ερώτημα είναι η Επιλογή. Αυτή είναι το κλειδί που κάνει τη διαφορά σε κάθε νόμο της ζωής. Και ποιος είναι αυτός που κάνει την επιλογή; Εμείς φυσικά. Η γη ολόκληρη μπορεί να κινείται, η φύση να αλλάζει κι εμάς να μη μας νοιάζει, εάν δεν επιλέξουμε να μας νοιάζει. Έτσι ακριβώς είναι και η ζωή του καθενός από εμάς. Τα χρόνια μας μπορεί να περνούν, ο κόσμος όλος γύρω μας να αλλάζει κι εμείς να μένουμε ακίνητοι. Μα γίνεται αυτό; Κι όμως γίνεται...αν και πάλι επιλέξουμε εμείς να γίνεται. Στην πράξη αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι μπορεί να αγανακτούμε με την οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή μας λες και φταίει η ζωή που αλλάζει! Αυτός είναι ο νόμος της, και μπορεί μερικές φορές να μη μας αρέσει, αλλά δεν ποτέ δεν ήταν αυτό το ζήτημα του να ζει κανείς. Το ζήτημα είναι να επιλέξεις αν θα ακολουθήσεις το νόμο της ζωής ή όχι. Γιατί επαναλαμβάνω ότι πάντα έχεις την επιλογή και την ευθύνη για τις πράξεις σου μόνο εσύ. Κι όταν για παράδειγμα πέφτεις (και μπορεί να πέφτεις συχνά), όταν ξε-πέφτεις, όταν κάνεις λάθη, όταν παίρνεις τη ζωή σου λάθος, έχεις επιλογή. Να μείνεις εκεί, ή να σηκωθείς. Πόσο απλό να το λες και πόσο δύσκολο να το κάνεις...
Να πέσεις ή να σηκωθείς;
Όλα αρχίζουν όμως από τη στιγμή που θα κάνεις την επιλογή. Γιατί δεν είναι εύκολο να κάνεις την επιλογή κι ούτε και απλό. Είναι πολύ πιο εύκολο για εμάς τους ανθρώπους να μένουμε στατικοί σε μια κατάσταση, ακόμη κι αν αυτή η κατάσταση είναι θλιβερή, αποκαρδιωτική, αποπνικτική και σκοτεινή. Προτιμούμε πιο εύκολα να μένουμε κάτω, γιατί ''ποιος σηκώνεται στα πόδια του μωρέ τώρα;!'' ''Σιγά μην κάτσω να αλλάξω!'' Με λίγα λόγια λίγοι θα πάρουμε την ευθύνη να σηκώσουμε τον εαυτό μας όρθιο και να σταθούμε επάξια και με θάρρος απέναντι στη ζωή. Τι γίνεται όμως όταν όντως πάρουμε την απόφαση και επιλέξουμε να σηκωθούμε; και τι πια σημαίνει να σηκώνεσαι όταν πέφτεις; Τι σημαίνει να στέκεσαι επάξια απέναντι στη ζωή;
Πρέπει να ξέρεις πως να σηκωθείς
Σηκώνομαι όταν πέφτω, σημαίνει ότι παίρνω την απόφαση να με σηκώσω και να περπατήσω δίπλα στη ζωή, δίπλα στην αλλαγή, ως συνοδοιπόρος της και όχι ως ένας απλός θεατής. Σημαίνει ότι παίρνω επιτέλους την απόφαση να με βγάλω απ' το βούρκο, να βγω προς το φως και να ανοίξω τα μάτια μου στη ζωή. Να χαμογελάσω που μπορώ και πάλι να ανοίγω τα μάτια μου χωρίς να πονάω απ' το σκοτάδι...που μπορώ και πάλι να αναπνέω χωρίς να πνίγομαι και να γελάσω που τα κατάφερα...Στέκομαι επάξια και με θάρρος απέναντι στη ζωή, σημαίνει ότι γνωρίζω την διαρκώς εναλλασσόμενη φύση της, την αγκαλιάζω και με αυτή πορεύομαι. Αναλαμβάνω την ευθύνη του εαυτού μου ολόκληρου...με τα λάθη του, με τις αδυναμίες του , με τα σωστά του, με τις ενδόμυχες σκέψεις του και όλες τις ενοχές του. Και αποφασίζω τι θέλω να κάνω με όλα αυτά. Εγώ, πρώτα από όλους, εγώ αναλαμβάνω να με σηκώσω ή να με κρατήσω κάτω. Πρώτα από όλους, σαν να μην υπάρχει κανένας άλλος να μου απλώσει το χέρι. Γιατί όσα χέρια κι αν μου απλώσουν, κανένα δεν θα ναι τόσο δυνατό σαν το δικό μου...
Ο προσωπικός απολογισμός κάθε ανθρώπου, δεν είναι πράγμα απλό. Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο αποχαιρετισμός της προηγούμενης χρονιάς και το καλωσόρισμα της νέας. Στην ουσία πρόκειται για τη βαθιά θέλησή μας να αποχαιρετήσουμε το παλιό κομμάτι του εαυτού μας και να γνέψουμε καταφατικά στο νέο, που τόσο πολύ επιθυμούμε... Είναι δυνατόν λοιπόν να μένουμε ίδιοι; Κι αν όχι, τότε αλήθεια ποιον καινούριο εαυτό υποδεχόμαστε;
Η αλλαγή του χρόνου είναι μια ψευδαίσθηση/Η πραγματική έννοια της αλλαγής
Η αλήθεια είναι πως η σύνδεση της αλλαγής του χρόνου με την αλλαγή του εαυτού μας είναι μια ψευδαίσθηση. Ο χρόνος είναι πάντα εκεί, κάνει το πέρασμά του και φεύγει. Η αλλαγή όμως είναι πάντα εδώ, όπως κι εμείς. Αντιμέτωποι λοιπόν με τον εαυτό μας, όπως πάντα στη ζωή, καλούμαστε έστω και για μια φορά το χρόνο, να σκεφτούμε τη ζωή μας...Καλούμαστε να αφήσουμε πίσω κάτι, να κατακτήσουμε κάτι άλλο, κι ενδεχομένως να γίνουμε κάτι άλλο.
Είναι ανάγκη να διευκρινίσουμε το εξής. Η αλλαγή δεν μπορεί ποτέ να είναι στάσιμη από τη φύση της. Η έννοια της αλλαγής όμως είναι κάτι σταθερό και κάτι δεδομένο. Με λίγα λόγια η αλλαγή είναι πάντα εδώ όπως προείπαμε και υπάρχει, είτε εμείς αποφασίσουμε να την ακολουθήσουμε και να αλλάξουμε είτε όχι. Η ζωή κατά ακολουθία πάντοτε θα αλλάζει, ακόμη κι αν εμείς αποφασίσουμε να μείνουμε στάσιμοι. Ποιο είναι το κλειδί όμως που κάνει τη διαφορά; Ποια είναι εκείνη η λέξη που δημιουργεί την αρμονία μεταξύ αλλαγής και στασιμότητας; Ποιος ή τι καθορίζει την αλλαγή ή τη στασιμότητα;
Το κλειδί της αλλαγής, η επιλογή
Η απάντηση σε τούτο το ερώτημα είναι η Επιλογή. Αυτή είναι το κλειδί που κάνει τη διαφορά σε κάθε νόμο της ζωής. Και ποιος είναι αυτός που κάνει την επιλογή; Εμείς φυσικά. Η γη ολόκληρη μπορεί να κινείται, η φύση να αλλάζει κι εμάς να μη μας νοιάζει, εάν δεν επιλέξουμε να μας νοιάζει. Έτσι ακριβώς είναι και η ζωή του καθενός από εμάς. Τα χρόνια μας μπορεί να περνούν, ο κόσμος όλος γύρω μας να αλλάζει κι εμείς να μένουμε ακίνητοι. Μα γίνεται αυτό; Κι όμως γίνεται...αν και πάλι επιλέξουμε εμείς να γίνεται. Στην πράξη αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι μπορεί να αγανακτούμε με την οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή μας λες και φταίει η ζωή που αλλάζει! Αυτός είναι ο νόμος της, και μπορεί μερικές φορές να μη μας αρέσει, αλλά δεν ποτέ δεν ήταν αυτό το ζήτημα του να ζει κανείς. Το ζήτημα είναι να επιλέξεις αν θα ακολουθήσεις το νόμο της ζωής ή όχι. Γιατί επαναλαμβάνω ότι πάντα έχεις την επιλογή και την ευθύνη για τις πράξεις σου μόνο εσύ. Κι όταν για παράδειγμα πέφτεις (και μπορεί να πέφτεις συχνά), όταν ξε-πέφτεις, όταν κάνεις λάθη, όταν παίρνεις τη ζωή σου λάθος, έχεις επιλογή. Να μείνεις εκεί, ή να σηκωθείς. Πόσο απλό να το λες και πόσο δύσκολο να το κάνεις...
Να πέσεις ή να σηκωθείς;
Όλα αρχίζουν όμως από τη στιγμή που θα κάνεις την επιλογή. Γιατί δεν είναι εύκολο να κάνεις την επιλογή κι ούτε και απλό. Είναι πολύ πιο εύκολο για εμάς τους ανθρώπους να μένουμε στατικοί σε μια κατάσταση, ακόμη κι αν αυτή η κατάσταση είναι θλιβερή, αποκαρδιωτική, αποπνικτική και σκοτεινή. Προτιμούμε πιο εύκολα να μένουμε κάτω, γιατί ''ποιος σηκώνεται στα πόδια του μωρέ τώρα;!'' ''Σιγά μην κάτσω να αλλάξω!'' Με λίγα λόγια λίγοι θα πάρουμε την ευθύνη να σηκώσουμε τον εαυτό μας όρθιο και να σταθούμε επάξια και με θάρρος απέναντι στη ζωή. Τι γίνεται όμως όταν όντως πάρουμε την απόφαση και επιλέξουμε να σηκωθούμε; και τι πια σημαίνει να σηκώνεσαι όταν πέφτεις; Τι σημαίνει να στέκεσαι επάξια απέναντι στη ζωή;
Πρέπει να ξέρεις πως να σηκωθείς
Σηκώνομαι όταν πέφτω, σημαίνει ότι παίρνω την απόφαση να με σηκώσω και να περπατήσω δίπλα στη ζωή, δίπλα στην αλλαγή, ως συνοδοιπόρος της και όχι ως ένας απλός θεατής. Σημαίνει ότι παίρνω επιτέλους την απόφαση να με βγάλω απ' το βούρκο, να βγω προς το φως και να ανοίξω τα μάτια μου στη ζωή. Να χαμογελάσω που μπορώ και πάλι να ανοίγω τα μάτια μου χωρίς να πονάω απ' το σκοτάδι...που μπορώ και πάλι να αναπνέω χωρίς να πνίγομαι και να γελάσω που τα κατάφερα...Στέκομαι επάξια και με θάρρος απέναντι στη ζωή, σημαίνει ότι γνωρίζω την διαρκώς εναλλασσόμενη φύση της, την αγκαλιάζω και με αυτή πορεύομαι. Αναλαμβάνω την ευθύνη του εαυτού μου ολόκληρου...με τα λάθη του, με τις αδυναμίες του , με τα σωστά του, με τις ενδόμυχες σκέψεις του και όλες τις ενοχές του. Και αποφασίζω τι θέλω να κάνω με όλα αυτά. Εγώ, πρώτα από όλους, εγώ αναλαμβάνω να με σηκώσω ή να με κρατήσω κάτω. Πρώτα από όλους, σαν να μην υπάρχει κανένας άλλος να μου απλώσει το χέρι. Γιατί όσα χέρια κι αν μου απλώσουν, κανένα δεν θα ναι τόσο δυνατό σαν το δικό μου...
































